Bu üç adet cümlenin duygu yoğunluğundan( ! ) yeteri kadar nasibini almış bir dinletiyi kullaklarımıza, *** vakitlice gelen vurgularla ruhumuza misafir eden, güzel sesli beden Can Dündar’ı selamlarım.

Göz yaşlarım… Efendim göz yaşlarımı Atatürk’ü tanıyıncaya kadar, hep nefsim için birşeyler istediğim anlarla özdeşleşmiş damlacıklar olarak bilirim. Gözyaşı dökmek, bir süt, şeker veya ilgi isteme biçimidir, bir uyarıdır kimi zaman, yanlış birşeyler yaptım ben efendiler demektir! Diyorum ki ve hoş bir şekilde farz ediyorum ki belirli bir yaşa gelinceye kadar döktüğüm gözyaşları ruhumu yıkayıp, bedenimden akıp gidiyorlardı. Tabi Ata Türkler’i tanımak, Türk Milleti’nin değerlerini, tarihini öğrenmek o göz yaşlarının tasarruflu kullanılması gerektiğini öğretiyor o milletin evlatlarına…Tamam belki araba isteyeceğim zaman birkaç damla babamı ikna için feda edebilirim( denenmiş bir yöntem, süt isterken işe yarıyordu ), ya da bir kız için duygusallığım tutuverir, o zaman birkaç damla da yetmeyebilir! Ancak şundan eminim ki ancak daha kaliteli gösterimler ruhuma, neslimize ve kültürümüze birşeyler katabilir, bir akıntıya neden olabilir göz yaşlarımdan, bir Mustafa değil, Mustafa Kemal ATATÜRK’ü, Ata Türkler’i tanıdıktan sonra…

Girişte sıraladığım duygu yoğunluğu dağıtılmaya mahkum. Birinci cümle manşetten girilebilecek bir ısıtılmış haber; ikinci cümle kişisel gelişim makalelerinde yer alabilecek gençlere tavsiyemi, sakın ha mı olduğu anlaşılamayan kelimeler topluluğu; üçüncü cümle ise belediye otobüslerinde tutunma yerlerinde, kısa süreli göz atılan herhangi bir yerde, örneğin dergi köşelerinde, yer alabilecek tonlarca “biliyormuydunuz?” dan bir tanesi. Ama bunlar tek başına çok duygusuz gibi geldi bana efendiler!